تقویت سازههای بتنی با استفاده از ژاکتهای بتنی و ژاکتهای فولادی یکی از روشهای رایج محسوب میشود که در پروژههای عمرانی مورد استفاده قرار میگیرد. پیش از اینکه این روش مرسوم شود، عموما پوشش بتنی سازه شکافته میشد و میلگردهای فولادی اضافی را در آن قرار میدادند. این شکاف سپس با استفاده از چسب و رزینهای بسیار مقاوم و مخصوص به طور کامل پر میشد.
مشکلی که در این روش وجود داشت خوردگی میلگردهای فولادی بود که راهکاری برای آن وجود نداشت. اما امروزه برای تقویت سازههای بتنی از ورق یا صفحات فولادی استفاده میشود که اصطلاحا به آن ژاکت فولادی گفته میشود. در این روش ورقهای فولادی در قسمت بیرونی عضو سازهای چسبانده میشوند.
در این روش مقاومت برشی، خمشی و فشاری سازه افزایش مییابد و شکلپذیری سازه نیز بهبود مییابد. اگرچه این روش هزینه اجرای پایینی دارد اما برخی محدودیتها باعث شده تا در هر پروژهای نتوان از این روش استفاده کرد.
در روش ژاکت بتنی نیز پوششهای بتن آرمهای را به جای مصالح و سازههای فعلی مورد استفاده قرار میدهند. در این روش مقاوم سازی اسکلت بتنی، میزان شکلپذیری و سختی اجزای سازه افزایش یافته و در نهایت مقاومت کلی ساختمان نیز بهبود مییابد.
متاسفانه در هنگام اجرای این روش، ساختمان قابل بهرهبرداری نبوده و نیازمند تخلیه ساختمان و تخریب گسترده سازههای بتنی فعلی است. افزایش سطح مقطع و بارهای مرده در سازه بتنی نیز از دیگر معایب این روش محسوب میشود.