الف – خطاهای طراحی
این خطاها شامل اشکال در شناخت خاک و پی ، بی توجهی به اصول و مبانی طراحی ساختمان های مقاوم در برابر زلزله ، اشتباه در تحلیل،طراحی، تهیه نقشه ها ، مدارک و جزئیات اجرایی می باشد. در سال های اخیر شرکت بیکران سازان تعداد زیادی از پروژه های مقاوم سازی را به دلیل خطاهای طراحی انجام داده است.
ب – خطا های اجرایی طراحی
این خطاها شامل اشکال در قالب بندی ، آرماتور بندی ، تولید و ریختن بتن ، قالب برداری و عمل آوری بتن است که غالباً بر اساس شرایط محیطی نامناسب ، نبود سیستم های کنترل کیفی و نظارت و یا عدم تعهد کاری در کارگاه پدید می آید . براساس آمار شرکت مقاوم سازی بیکران سازان مشکلات اجرایی در حال حاضر بیشترین دلیل مقاوم سازی در کشور می باشد.
پ – افزایش بار سازه
بار سازه های موجود ممکن است با گذشت زمان افزایش یابد. این افزایش در ساختمان های مسکونی به دلیل تغییر کاربری و در مورد پل ها به دلیل افزایش بار ترافیکی رخ می دهد .در نتیجه اعمال بار هایی بیش از بارهای پیش بینی شده طراحی از دیگر عوامل مقاوم سازی و تقویت سازه می باشد.
ت – تغییرات آئین نامه ای
رفتار سازه های بتن آرمه در زلزله های اخیر نشاندهنده ضعف ویرایش های قدیمی آئین نامه ها و لزوم مقاوم سازی آن در حال حاضر می باشد . برخی از این کمبود ها عبارتند از:
ث – تاثیر شرایط محیطی مخرب
از سال ها پیش تاکنون فولاد به عنوان مسلح کننده بتن مورد استفاده قرار گرفته است اما طراحان همیشه با مشکل خوردگی آن مواجه بوده اند.این امر در سازه های ساحلی، دریایی و پایه پل ها که دارای عوامل مخرب محیطی می باشند ، چشمگیر می باشد. در سال های اخیر پروژه های مقاوم سازی زیادی توسط وزارت نفت و سازمان بنادر به منظور محافظت و مقاوم سازی سازه های دریایی در منطقه خلیج فارس انجام شده است.
ج – آسیب دیدگی سازه ناشی از حوادث ضربه، آتش سوزی ، باد و زلزله…
دراین شرایط سازه نیاز به محاسبه مجدد دارد و در صورت نیاز می بایست عملیات مرمت و بهسازی و مقاوم سازی صورت گیرد .
برای دستیابی به نتیجهای مناسب و بهینه، مقاومسازی باید مطابق اصول مهندسی و در چند مرحله مشخص انجام شود:
این مرحله مهمترین بخش مقاومسازی است. در این مرحله:
وضعیت موجود سازه مورد بررسی قرار میگیرد
آزمایشهای غیرمخرب و مخرب (در صورت نیاز) انجام میشود
کیفیت بتن، وضعیت آرماتورها، میزان خوردگی، ترکها و تغییر شکلها بررسی میشود
بارهای موجود و آینده تعیین میشود
رفتار واقعی سازه در برابر بارهای مختلف تحلیل میشود
خروجی این مرحله، شناخت دقیق ضعفها و ظرفیت واقعی سازه است.
پس از شناخت کامل وضعیت سازه، مهندس طراح باید رویکرد مقاومسازی را مشخص کند. تصمیمگیری در این مرحله بر اساس:
نوع ضعف
هدف مقاومسازی
محدودیتهای اجرایی
بودجه
زمان در دسترس
نوع کاربری آینده سازه
انجام میشود.
در این مرحله مشخص میشود که آیا از روشهایی مانند ژاکت بتنی، ژاکت فولادی، الیاف FRP، دیوار برشی یا تقویت موضعی استفاده خواهد شد.
در این مرحله، محاسبات دقیق سازهای انجام شده و موارد زیر تعیین میشود:
ابعاد و ضخامت تقویتکنندهها
نوع و مقدار میلگرد یا الیاف
نحوه اتصال به سازه
طول مهاری، جزییات اجرایی و نقشهها
مقدار لازم برای افزایش مقاومت خمشی، برشی یا فشاری
طراحی صحیح باعث افزایش قابل توجه عملکرد سازه بدون افزایش وزن غیرضروری یا اختلال در بهرهبرداری میشود.
اجرای صحیح نقش مهمی در موفقیت پروژه دارد. در این مرحله:
سطوح بتن آمادهسازی و پاکسازی میشود
ترکها یا بخشهای آسیبدیده ترمیم میشود
المانهای تقویتی بر اساس جزییات طراحی نصب و اجرا میشوند
کیفیت اجرا در هر مرحله کنترل میشود
اجرای مقاومسازی باید توسط نیروی متخصص و تحت نظارت مهندسین انجام گیرد، زیرا کوچکترین خطا میتواند عملکرد نهایی سیستم را مختل کند.
تمام مراحل ارزیابی، طراحی و اجرا باید مستندسازی شود. این اسناد شامل:
آزمایشها
نقشهها
گزارشهای اجرا
مصالح مصرفی
عکسها و نتایج کنترل کیفیت
این اطلاعات برای نگهداری و ارزیابیهای آینده ضروری است.
پس از مقاومسازی، لازم است سازه بهطور دورهای بررسی شود. بازدیدهای منظم، آزمایشهای لازم و بررسی وضعیت تقویتکنندهها باعث میشود سیستم مقاومسازی دوام و کارایی خود را حفظ کند.
مقاومسازی و تقویت سازههای بتنی نهتنها راهکاری موثر برای افزایش ایمنی و پایداری سازه است، بلکه روشی اقتصادیتر، سریعتر و کمهزینهتر از تخریب و بازسازی محسوب میشود.
عوامل متعددی مانند خطاهای طراحی و اجرا، افزایش بار، تغییر آییننامهها، شرایط محیطی و حوادث مختلف، سازهها را در معرض آسیب قرار میدهد. با اجرای مهندسی و اصولی مقاومسازی، میتوان عمر مفید سازه را افزایش داد و از وقوع خسارات جانی و مالی جلوگیری کرد.
این فرآیند در صورتی که به درستی انجام شود، تضمینکننده ایمنی و کارایی سازه برای سالهای طولانی خواهد بود.
